Η ΦΟΝΤΑ ΣΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΝΑΝΣΙ ΡΙΓΚΑΝ

Μετά την Μέριλ Στριπ που υποδύθηκε την Μάργκαρετ Θάτσερ, άλλη μια σταρ του σινεμά, η Τζέιν Φόντα, αναμένεται να ενσαρκώσει την Νάνσι Ρίγκαν, την χήρα του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν.

Ο λόγος για την ταινία «The butler» σε σκηνοθεσία  Λι Ντάνιελς, η οποία είναι βασισμένη στις εμπειρίες του Αφροαμερικανού μπάτλερ Γιουτζιν Άλεν που εργάστηκε στον Λευκό οίκο για περισσότερες από τρεις δεκαετίες.
O Γιουτζίν Άλεν ξεκίνησε να εργάζεται ως αποθηκάριος στον Λευκό Οίκο το 1952, όταν ακόμη δεν επιτρεπόταν στους μαύρους να χρησιμοποιούν δημόσιες τουαλέτες στην γενέτειρά του, τη Βιρτζίνια και κατέληξε μπάτλερ οκτώ προέδρων για να αποσυρθεί επί προεδρίας Ρίγκαν το 1986.
Τον ρόλο του μπάτλερ ακούγεται ότι θα αναλάβει ο Φόρεστ Γουιτακερ, ενώ η εταιρεία παραγωγής μιλάει ακόμη με τους: Λιαμ Νίσον, Τζον Κιούζακ, Όπρα Γουίνφρεϊ και Ντέιβιντ Ουελόου.

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΑΙΝΙΑ

Η Ναυμαχία, το γνωστό σε όλους επιτραπέζιο παιχνίδι, γίνεται ταινία μεγάλου μήκους. Στο “Battleship” του σκηνοθέτη (και παραγωγού) Πίτερ Μπεργκ (Hancock) μία επικών διαστάσεων ναυμαχία με τους εξωγήινους έρχεται στους κινηματογράφους με πρωταγωνιστές τους Τέιλορ Κιτς (X-Men), Λίαμ Νίσον (στον ρόλο του ναυάρχου Σέιν), Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ (του τηλεοπτικού True Blood), Μπρούκλιν Ντέκερ (Σύζυγος Για Ενοικίαση) και την R&B τραγουδίστρια Ριάνα, η οποία κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο.

Η υπόθεση της ταινίας έχει ως εξής: Το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποιεί άσκηση στα ανοιχτά της θάλασσας και πολύ σύντομα αντιλαμβάνεται την ύπαρξη μιας εξωγήινης μορφής που μοιάζει να καιροφυλακτεί κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Η επερχόμενη ναυμαχία που θα λάβει χώρα είναι η πιο καθοριστική για την επιβίωση της ανθρωπότητας.
Η ταινία αναμένεται να προβληθεί στα σινεμά από 19 Απριλίου.

"Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ" ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Σε μεγάλο γλύπτη της αρχαιότητας, που θα μπορούσε να είναι ακόμη και ο Φειδίας, ανήκει η μετόπη του Παρθενώνα, η επονομαζόμενη «του Ευαγγελισμού», η οποία αφού υπέστη καθαρισμό και συντήρηση εκτίθεται από την Κυριακή στο Μουσείο Ακρόπολης. Οι πτυχώσεις των φορεμάτων των δύο μορφών που απεικονίζονται σε αυτή, αέρινες και διάφανες σαν να έγιναν σε μεταξωτό ύφασμα και όχι να λαξεύτηκαν σε μάρμαρο, συνηγορούν για τέτοιες υποθέσεις προσθέτοντάς της έναν ακόμη μύθο.

Η έκθεσή της σε ειδικό μαρμάρινο βάθρο προκειμένου να τη δουν από κοντά οι επισκέπτες τους μουσείου θα είναι προσωρινή – για μερικούς μήνες – ώσπου να λάβει την οριστική της θέση ψηλά, δίπλα στις άλλες μετόπες.
Μαζί της μεταφέρθηκε από τα εργαστήρια και τοποθετήθηκε επίσης σε βάθρο στην αίθουσα του Παρθενώνα ακόμη μία ακόμη μετόπη στην οποία απεικονίζεται Αμαζόνα (Αντιόπη ή Ιππολύτη) που παρακινεί σε έφοδο εναντίον των εχθρών.
Η Ηρα με την Ηβη (και όχι με την Αθηνά, όπως θεωρείτο ως σήμερα) «συνομιλούν» στην μετόπη «του Ευαγγελισμού». Η πρώτη είναι καθισμένη σε βράχο και υποδέχεται τη δεύτερη, που μόλις φθάνει, όπως υποδηλώνει η στάση του σώματός της και το ιμάτιό της που κυματίζει. Mόλιστα σύμφωνα με την ερμηνεία των μελετητών οι δύο θεές παριστάνονται κατά τη στιγμή που οι θεοί έχουν αποφασίσει ότι οι Ελληνες θα είναι οι νικητές του Τρωικού πολέμου.
Η στάση των δύο μορφών ήταν αυτή που έδωσε την εντύπωση στους Χριστιανούς γύρω στον 5ο αιώνα, ότι στη μετόπη απεικονίζονται η Παρθένος και ο Αγγελος στην τυπική παράσταση του Ευαγγελισμού και αυτό την έσωσε από την πλήρη καταστροφή.
Οσο για τα κεφάλια των μορφών, που απουσιάζουν, μπορεί και να έπεσαν θύματα «πυροβολισμών» αφού στη διάρκεια των αιώνων τα αρχαία γίνονταν συχνά στόχος για σκοποβολή. 

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

TO ΡΕΚΟΡ ΤΩΝ PINK FLOYD

Tο θρυλικό συγκρότημα των Pink Floyd κατέχει ένα σημαντικό ρεκόρ. Και αυτό δεν είναι άλλο από την παραμονή του άλμπουμ "Dark Side Of The Moon" -κυκλοφόρησε το 1973- στα αμερικάνικα Top 200 για 800 εβδομάδες. Αυτό το νούμερο είναι παραπάνω από το διπλάσιο από τις επιδόσεις οποιοδήποτε άλλου album στην ιστορία του αμερικάνικου καταλόγου επιτυχιών. Γιια παράδειγμα οι Metallica και το "Black Album" έχουν παραμείνει στα charts για 282 εβδομάδες

O MΠΕΝΙΝΙ ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΣΤΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ

Στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης θα βρεθεί ο  Ιταλός ηθοποιός και σκηνοθέτης, Ρομπέρτο Μπενίνι, την Τετάρτη 4 Απριλίου, όπου θα παραστεί σε εκδήλωση για την αναγόρευσή του σε επίτιμο διδάκτορα από το τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής.
Ο Ιταλός ηθοποιός θα τιμηθεί για την καλλιτεχνική του διαδρομή και το πρωτοποριακό εκφραστικό πνεύμα, ενώ θα ακολουθήσει ομιλία του ηθοποιού με θέμα «Δάντης, Θεία Κωμωδία. Ερμηνεία και σχόλια στο ΧΙ Άσμα της Κόλασης».

Η ιδιαίτερη σχέση του ηθοποιού με την «Θεία Κωμωδία» και τον Δάντη τόν οδηγεί σε σειρά διαλέξεων σε διάφορα πανεπιστήμια στον κόσμο, όπου απαγγέλλει από μνήμης ολόκληρες ωδές του ποιήματος. Από αυτή του την προσήλωση γεννήθηκε το θεατρικό - ποιητικό θέαμα «Tutto Dante», ένα είδος ταξιδιού που κινείται από στιγμές καθαρά κωμικές σε στιγμές ύψιστης ποίησης.
Ο Μπενίνι γεννήθηκε το 1952 στην Μισερκόρντια της Τοσκάνης, μεγαλώνοντας σε μία φτωχή αγροτική οικογένεια. Οι γονείς του αποφάσισαν να τον στείλουν σε μια ιερατική σχολή της Φλωρεντίας, η οποία ωστόσο έκλεισε μετά από μια μεγάλη πλημμύρα, οπότε αναγκάστηκε να επιστρέψει στο σπίτι του.
Ως έφηβος ασχολήθηκε με το τσίρκο, το βαριετέ και το θέατρο, ενώ πήρε το δίπλωμα του λογιστή. Έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 20 ετών στο θέατρο Satiri της Ρώμης στο έργο «I burosauri» και εργάστηκε στην τηλεόραση.
Στην μεγάλη οθόνη έκανε την εμφάνισή του στην ταινία Berlinguer ti voglio bene (1977), σε σκηνοθεσία του Τζουζέπε Μπερτολούτσι. Ο ρόλος του Στην παγίδα του νόμου, αλλά και οι ταινίες του Ο διαβολάκος και Το τέρας τον έκαναν  παγκοσμίως γνωστό.
Η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρα του θεωρείται από πολλούς όταν το 1997 σκηνοθετεί την ταινία Η Ζωή Είναι Ωραία, η οποία διαδραματίζεται σε ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως, εμπνευσμένη από την προσωπική εμπειρία του πατέρα του που πέρασε δύο χρόνια σε στρατόπεδο της Γερμανίας. Η ταινία προτάθηκε για επτά βραβεία Όσκαρ και τελικά κέρδισε τρία (α' αντρικού ρόλου, σκηνοθεσίας και σεναρίου).

ΘΕΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ

Το τελευταίο επίτευγμα της τεράστιας επιχείρησης Χάρι Πότερ, δηλαδή ένα μεγάλο θεματικό πάρκο πρόκειται να εγκαινιαστεί στις 31 Μαρτίου, έξω από το Λονδίνο. Πρόκειται ουσιαστικά για την μετατροπή των στούντιο του Λίβσντεν, όπου γυρίστηκαν όλες οι ταινίες του Πότερ, σε πάρκο. 
Οι φαν του μάγου θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά το σπίτι του Χάρι, αλλά το πιο ενδιαφέρον όλων θα είναι η Σχολή Μαγείας που εμφανίζεται σε όλες τις ταινίες του και είναι εμπνευσμένη από κτίρια όπως του Westminster, του κολεγίου του Christchurch και άλλους καθεδρικούς ναούς και κάστρα της Ευρώπης. Ο γενικός τίτλος του θεματικού πάρκου θα είναι «The Making of Harry Potter» (Πώς φτιάχτηκε ο Χάρι Πότερ) και σίγουρα θα είναι πιο γνήσιος από τη ρέπλικά του στο Ορλάντο της Φλόριδας που λέγεται «The Wizarding World of Harry Potter» (Ο μαγικός κόσμος του Χάρι Πότερ).

Η ξενάγηση προβλέπεται να διαρκεί τουλάχιστον δυο ώρες και η μεγάλη ατραξιόν της θα είναι μια πτήση πάνω σε ένα όχημα που θα θυμίζει τη «μαγική» σκούπα του Χάρι. Οσο για τις τιμές, ακούγονται μάλλον τσουχτερές αφού μια φωτογραφία θα κοστίζει περίπου 14,5 ευρώ, ενώ ένα κοστούμι του Ντάμπλντορ γύρω στα 590 ευρώ.

ΣΤΟ ΣΑΝΙΔΙ Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΑΞΙΝΟΥ

Τη ζωή της κορυφαίας τραγωδού θα ενσαρκώσει στο σανίδι η Μαρία Καβογιάννη που θα υποδυθεί την Κατίνα Παξινού. Μετά την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, τη Σεβάς Χανούμ και τη Σωτηρία Μπέλλου, των οποίων οι ζωές αποτέλεσαν θέμα θεατρικών παραστάσεων σε αθηναϊκές σκηνές, η Κατίνα Παξινού θα είναι το κεντρικό πρόσωπο ενός καινούργιου θεατρικού έργου.  Η Κατίνα Παξινού είχε πλούσιες εκφραστικές δυνατότητες που της επέτρεπαν να ερμηνεύει με τον δικό της μοναδικό τρόπο τους πιο δύσκολους δραματικούς ρόλους, από την αρχαία ελληνική τραγωδία μέχρι το μπρεχτικό θέατρο. Εκτός από τη μεγάλη τη θητεία στο θέατρο είχε πρωταγωνιστήσει με μεγάλη επιτυχία και στο σινεμά στις ταινίες «Ο κύριος Αρκάντιν» του Ορσον Γουέλς, «Ο Ρόκο και τα αδέλφια του» του Λουκίνο Βισκόντι, «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» (βραβεύτηκε με το βραβείο Κοκτώ) και «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα», κερδίζοντας το 1944 Οσκαρ για την ερμηνεία της. 

HΤΑΝ ΧΑΝΕΝΟ 400 ΧΡΟΝΙΑ

Κρυμμένο πίσω από τον τοίχο ενός διαμερίσματος στη Φλωρεντία παρέμενε ένα έργο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, που ήρθε στο φως έπειτα από 400 χρόνια!

Επιστήμονες έβαλαν στον τοίχο του Palazzo Vechio ένα ειδικό «μάτι», το οποίο «έπιασε» δείγμα χημικών από μια σκοτεινή χρωστική ουσία που χρησιμοποιούσε ο μεγάλος ζωγράφος, η οποία υπάρχει -μεταξύ άλλων- και στη Μόνα Λίζα.

«Ψάξε και θα βρεις» έγραφε ο τοίχος πάνω στον οποίο είχε δημιουργηθεί ένα έργο από τον Τζόρτζιο Βασάρι, το οποίο και έκρυβε εκείνο του Ντα Βίντσι.

Οι επιστήμονες εντόπισαν ένα «κενό αέρος» μέσα στο οποίο έβαλαν καλώδιο με μικροσκοπική κάμερα…

Στο φως ήρθε ο πίνακας του Ντα Βίντσι «Η Μάχη Του Άνγκιαρι», που χρονολογείται μεταξύ των ετών 1503 και 1506 και απεικονίζει τη νικηφόρα μάχη της Φλωρεντίας έναντι των Μιλανέζων. Μέχρι σήμερα, ο πίνακας θεωρούταν κατεστραμμένος από φωτιά!

Ήδη, οι επιστήμονες ερευνούν κατά πόσο το έργο του Βασάρι έχει καταστρέψει ή όχι εκείνο του Ντα Βίντσι, ενώ δεν λείπουν και εκείνοι που αμφιβάλλουν για την αυθεντικότητα του κρυμμένου έργου.

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΥ

«Είμαι Έλληνας και θέλω να πάω σπίτι μου», είναι η φράση, η οποία αποστέλλεται παντού μέσο διαδικτύου, από την ανεξάρτητη εθελοντική κίνηση, με σκοπό την επιστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων στην χώρα μας.

Ο  μουσικοσυνθέτης και φωτογράφος ΄Αρης Κα΄λογερόπουλος, o οποίος ζει στην Γερμανία, ξεκίνησε αυτή την εκστρατεία, η οποία και απέκτησε χιλιάδες υποστηρικτές στο διαδίκτυο.

Ένα δεύτερο μήνυμα «Our Badget is our Love» δηλώνει ότι μόνο με την αγάπη μας για την Ελλάδα, μπορούμε να βοηθήσουμε αυτή την πρωτοβουλία, έξω από χρηματοδοτήσεις και κονδύλια στήριξης.

AΠΙΣΤΕΥΤΟ: ΡΟΜΠΟΤ ΜΟΥΣΙΚΟΣ

Η ΤΖΟΛΙ ΚΑΚΙΑ ΜΑΓΙΣΣΑ

Σε μια νέα κινηματογραφική μεταφορά της  "Ωραίας Κοιμωμένης" δια χειρός Disney θα εμφανιστεί ην Αντζελίνα Τζολί στο ρόλο της κακιάς μάγισσας ονόματι Maleficent. Την Ωραία Κοιμωμένη είναι πιθανό να παίξει η Ελ Φάνινγκ, ενώ τη σκηνοθεσία της ταινίας είχε αρχικά αναλάβει ο Ρόμπερτ Στρόμπεργκ. Η Αντζελίνα Τζόλι δηλώνει ενθουσιασμένη με το ρόλο της κακιάς που σύμφωνα με το σενάριο αναπτύσσει μια στενή σχέση με την όμορφη πριγκίπισσα.

ΠΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΑΦΡΟΔΙΤΕΣ;

Ευτυχώς που δεν ζουν οι καλλιτέχνες να δουν τα μοντέλα της!

H Ιταλίδα καλλιτέχνης Άννα Ουτόπια Τζιορντάνο, στο έργο της, "Αφροδίτη", αλλάζει κάποια από τα πιο διάσημα γυμνά στην ιστορία της τέχνης με Photoshop.

Ουσιαστικά, αλλάζει τα γυναικεία πρότυπα ομορφιάς του χτες σε αυτά που παρουσιάζονται ως ιδανικά σήμερα.  

Και μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να είναι επιτυχημένα, αλλά σαφώς προτιμάμε τα πρωτότυπα.

ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Δύο σημαντικές ελληνικές αρχαιότητες επαναπατρίστηκαν. Πρόκειται για δύο τμήματα επιτύμβιου αναγλύφου και μία ενεπίγραφη στήλη, οι οποίες μεταφέρθηκαν από το  Μουσείο Getty, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

 Ύστερα από το μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψαν ο Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού, Παύλος Γερουλάνος με τον Πρόεδρο και Διευθύνων Σύμβουλο του Μουσείου J. Paul Getty, James Guno, εξασφαλίζεται η ανταλλαγή πολιτιστικών αγαθών.

Συγκεκριμένα, πρόκειται για "Τα τμήματα του επιτύμβιου ανάγλυφου", στα οποία απεικονίζονται δύο γυναικείες μορφές καο χρονολογείται στο τέλος του 5ου αι. π. Χ.

 Επίσης για την "Ενεπίγραφη στήλη", η οποία έχει κείμενο και στις τρεις πλευρές της, την κύρια όψη και τις δύο πλαϊνές. Πρόκειται για ημερολόγιο θυσιών και εορτών που τελούνταν στον Θορικό, στη ΝΑ Αττική, προς τιμήν θεοτήτων και τοπικών ηρώων. Χρονολογείται στο 430 – 420 π.Χ.

Οι δύο αρχαιότητες θα παραμείνουν για μικρό χρονικό διάστημα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και στη συνέχεια, η ενεπίγραφη στήλη θα μεταφερθεί  για έκθεση στο Επιγραφικό Μουσείο και το επιτύμβιο ανάγλυφο θα επανενωθεί και θα εκτεθεί στο Μουσείο Κανελλοπούλου.

Η ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ

«Γεννήθηκα στην Καισαριανή το 1928. Οι γονείς μου ήτανε Μικρασιάτες. Η μητέρα μου ήρθε το ’22 μαζί με τους πρόσφυγες, ήρθε μόνη της εδώ με διάφορους πατριώτες και γνωστούς. Έφυγε από το χωριό, το Μπαϊντίρι, πήγε στη Σμύρνη, απ' ό,τι μου έλεγε, κρυβόντουσαν από το ένα σπίτι στο άλλο, μετά έπιασε φωτιά...

O πατέρας μου έμεινε αιχμάλωτος στη Μικρά Ασία και γύρισε μετά από ένα χρόνο με την Ανταλλαγή των πληθυσμών. Στην αρχή η μητέρα μου, όπως όλοι οι πρόσφυγες έμενε σε αποθήκες, σε σχολεία, μετά τους δώσανε αντίσκηνα στην Καισαριανή. Ερχόμενος ο πατέρας μου από τη Μικρά Ασία, τους βγάλανε στον Πειραιά με το καράβι και άρχισε ο καημένος να ρωτάει πού υπάρχουνε Μπαϊντιριανές. Βρέθηκε μια Μπαϊντιριανιά, συχωριανή της μάνας μου, η οποία ήξερε πού μένει η μάνα μου, τον πήρε και τον οδήγησε και τον έφερε στην Καισαριανή. Φαντάζεσαι τη συγκίνηση και των δύο, ο πατέρας με τσουβάλια και με ψείρα κουκουνάρι… Συναντήθηκαν λοιπόν ο Γιάννης κι η Μαρία. Η μάνα μου δεν ήξερε αν ζούσε ή αν πέθανε. Απ' ό,τι μου έλεγε πήγαινε και ρωτούσε κάποια μέντιουμ να της πει αν ζει, και της έλεγε ότι ζει και να μην ανησυχεί. Και τον έβλεπε, λέει, να ταΐζει καμήλες, και όντως τον είχανε οι Τούρκοι στο στρατό να ταΐζει καμήλες.

Τέλος πάντων ήρθε λοιπόν ο πατέρας μου και απ' ό,τι μου ’λεγε η μάνα μου βάλανε γκαζοτενεκέδες και τάβλες να κάνουνε οι άνθρωποι κρεβάτι μες στο αντίσκηνο να κοιμηθούνε. Εντωμεταξύ είχανε φτιάξει και την εκκλησία, τον άγιο Νικόλαο. Ο πατέρας μου ήτανε, ας το πούμε θρησκόληπτος, του άρεσε πολύ η εκκλησιαστική μουσική και η εκκλησία. Μια και ήτανε κοντά το αντίσκηνο στην εκκλησία, πήγαινε την Κυριακή να παρακολουθήσει τη λειτουργία αλλά και πολλές φορές το απόγευμα που γίνονταν βαφτίσια και γάμοι...

Μια Κυριακή απόγευμα γινότανε ένας γάμος και ο πατέρας μου, σαν διασκέδαση το είχε ο άνθρωπος, πού να πάει, καφενεία δεν πήγαινε, δεν έπινε, πήγε λοιπόν στην εκκλησία να παρακολουθήσει το γάμο. Η μάνα μου έμεινε στο αντίσκηνο, ήτανε έγκυος τότε στην αδερφή μου. Περίμενε να γυρίσει ο Γιάγκος, πήγε δέκα, πήγε έντεκα, πήγε δώδεκα, πήγε μία, η εκκλησία ήταν κλειστή, δεν υπήρχε κανείς μέσα. Τι έγινε ο Γιάγκος, πού πήγε ο Γιάγκος, ανησυχούσε η κακομοίρα, δεν ήξερε τι να κάνει, δεν κοιμήθηκε περιμένοντας τον Γιάγκο. Πρωί πρωί ο Γιάγκος έρχεται. «Πού ήσουνα;» του λέει ανήσυχη. «Σώπα, της λέει, στην εκκλησία που ήμουνα άκουσα ότι δίνουν τις παράγκες και έφυγα απ’ το γάμο και έτρεξα και μπήκα σε μια παράγκα κι έκατσα για να μην μου την πάρει άλλος». Κι έμεινε μέχρι το πρωί ο καημένος. Του τη δώσανε, την πήρε μόνος του, δεν ξέρω, ευτυχώς ήτανε στην άκρη, ακριανή παράγκα, οπότε είχε και παράθυρο προς το στενάκι και είχαμε και αέρα και φως. Έτσι πήρε την παράγκα ο Γιάγκος. Το πρωί παρακάλεσε εκεί μια γειτόνισσα να προσέχει να μην του την πάρει κανείς κι έτρεξε γρήγορα να το πει στη Μαρία, να κουβαλήσουν τα πράγματα.

Διάβασμα με τη λάμπα, αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι δεν μ’ άρεσαν ποτέ τα γράμματα. Στο σπίτι άλλο από μια Σύνοψη και την εφημερίδα που διάβαζε ο πατέρας μου... Η Σύνοψη, η Αποκάλυψη του αγίου Ιωάννου, και με βάζανε παιδάκι να τους τα διαβάζω αυτά και δεν καταλάβαινα τι λέγανε. Η μάνα μου δεν ήξερε γράμματα καθόλου, εγώ της έμαθα να βάζει την υπογραφή της. Ο πατέρας μου είχε βγάλει το δημοτικό σχολείο στο Μπαϊντίρι, διάβαζε την εφημερίδα κανονικά, αλλά βιβλία δεν είχαμε στο σπίτι μας, μόνο του σχολείου τα βιβλία. Την έννοια μορφωμένος την εποχή εκείνη στην Καισαριανή, τη δίνανε στα παιδιά που πήγαιναν στο Γυμνάσιο.

Στην τάξη μου ήμαστε καμιά τριανταριά παιδιά, είχαμε δασκάλα την κυρία Σωσώ, ήταν μάλιστα και κουτσή. Υπήρχε και η «Ιματιοθήκη του Μαθητή» που κάθε χρόνο ερχόντουσαν και μας μοίραζαν στα άπορα παιδάκια, έπαιρνα κι εγώ, από μια ποδιά, αυτές τις μπλε που μας κουμπώναν από πίσω και παπούτσια με βακέτα. Αυτό υπήρχε μέχρι που έβγαλα το δημοτικό. Μια εποχή μας είχανε και συσσίτιο, είχαμε μια πετσέτα, το πιάτο μας... Το σχολείο στέγαζε τρία δημοτικά, εγώ ήμουνα στο Τρίτο... Απέναντι ήταν το γήπεδο που παίζανε εκεί τα παιδιά μπάλα, κούνιες, τσουλήθρες. Θυμάμαι μια κυρία που ερχόταν και τη λέγανε «η Αμερικάνα» και μας μοίραζε γάλατα βλάχα ζαχαρούχο στις γυναίκες για τα παιδιά τους, αυτό βέβαια πριν την Κατοχή. Μάζευε τις μανάδες σε κάποια αίθουσα και τους έκανε μαθήματα για τα παιδιά. Πηγαίνανε ένα απόγευμα μες στη βδομάδα οι μανάδες...»

Σε ηλικία 13 ετών η Δόμνα Σαμίου έχει την πρώτη διδακτική επαφή με τη βυζαντινή και τη δημοτική μουσική αλλά και με τη λογική της επιτόπιας έρευνας, μαθητεύοντας κοντά στον Σίμωνα Καρά, στο «Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής», ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό Γυμνάσιο.

Ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά αρχίζει η σχέση της και με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ όπου αργότερα, το 1954, προσλαμβάνεται στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής. Από τη θέση αυτή γνωρίζει τους σημαντικότερους λαϊκούς μουσικούς, οι οποίοι την εποχή εκείνη της εσωτερικής μετανάστευσης συρρέουν στην Αθήνα απ’ όλες τις περιοχές της Ελλάδας, και τους οποίους το ΤΕΜ ηχογραφεί για τις εκπομπές του. Έτσι η Δόμνα εξοικειώνεται με όλα τα τοπικά μουσικά ιδιώματα. Παράλληλα κάνει μουσική επιμέλεια σε εκδόσεις δίσκων, θεατρικές εκπομπές, κινηματογραφικές ταινίες. Το 1963 αρχίζει τα ταξίδια της στην επαρχία για επιτόπιες καταγραφές και συγκέντρωση μουσικού υλικού για το προσωπικό της αρχείο με δικά της μηχανήματα.

Το 1971 παραιτείται από την Ραδιοφωνία. Την ίδια χρονιά-σταθμό αποδέχεται την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου και πρωτοεμφανίζεται στο νεανικό και αντιχουντικό Ροντέο, δίνοντας μια μεγάλη έκτοτε στροφή στη σχέση των νέων με την παραδοσιακή μουσική. Τις σημαντικές αυτές εμφανίσεις ακολουθεί η συμμετοχή στο Φεστιβάλ Μπαχ στο Λονδίνο, οργανωμένο από τη Λίλα Λαλάντη. Η λαμπρή καλλιτεχνική καριέρα της Δόμνας Σαμίου έχει ξεκινήσει θριαμβευτικά. «Πέρασε η ντροπή που είχαν για το δημοτικό τραγούδι», όπως δηλώνει σε συνέντευξή της η ίδια.

Το 1974 αρχίζει η συνεργασία με την Columbia και οι αλλεπάλληλες εκδόσεις LP. Το 1976-77 με σκηνοθέτες τον Φώτο Λαμπρινό και τον Ανδρέα Θωμόπουλο γυρίζουν στην ελληνική επαρχία είκοσι επεισόδια για την εκπομπή της ΕΡΤ «Μουσικό οδοιπορικό».

Το 1981 ιδρύεται ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής - Δόμνα Σαμίου με σκοπό την διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μουσικής και κυρίως την έκδοση δίσκων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αυστηρές επιστημονικές και ποιοτικές προδιαγραφές, μακρυά από τις απαιτήσεις των εμπορικών εταιριών.

Το έργο της ξεπερνά πια τα ελληνικά σύνορα. Εκδίδονται δίσκοι της στη Γαλλία και τη Σουηδία. Επί σαράντα περίπου χρόνια πραγματοποιεί σειρά συναυλιών από την Αυστραλία μέχρι τη Νότια Αμερική που όχι μόνο συγκινούν τους Έλληνες της Διασποράς αλλά και αποκαλύπτουν στους ξένους μια ποιοτική «ελληνική μουσική δίχως μπουζούκι», όπως γράφτηκε σε κάποια κριτική συναυλίας της στη Σουηδία.

Στο εσωτερικό της Ελλάδας οι εμφανίσεις της σε συναυλίες κάθε είδους και με κάθε αφορμή είναι αναρίθμητες καθώς και οι τιμητικές προσκλήσεις και τα αφιερώματα, όπως π.χ. η επετειακή παράσταση για τα 70 της χρόνια: «Η Δόμνα Σαμίου στο Μέγαρο Μουσικής: η γνωστή και άγνωστη Δόμνα», τον Οκτώβριο του 1998.

Για τις ποικίλες δραστηριότητες της συνεργάζεται με τους πιο καταξιωμένους Έλληνες και ξένους μουσικούς, μουσικολόγους, λαογράφους, εθνομουσικολόγους αλλά και διδάσκει, μυεί και αναδεικνύει πρωτόβγαλτους νέους καλλιτέχνες. Aπό το 1994 δίνει μαθήματα δημοτικού τραγουδιού για ενήλικες στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων της Αθήνας. 
H Δόμνα Σαμίου έφυγε από τη ζωή χθες το απόγευμα σε ηλικία 84 ετών χτυπημένη από την επάρατη νόσο.

ΜΙΑ ΤΡΥΦΕΡΗ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ"

ΜΕ ΕΞΩΦΥΛΛΟ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ

Η Ακρόπολη κοσμεί το εξώφυλλο του νέου cd των θρυλικών Uriah Heep, οι οποίοι αγαπούν την Ελλάδα, και το δείχνουν! Πρόκειται για ένα cd, το οποίο είναι η ηχογράφηση της συναυλίας που έδωσαν πέρσι τον Μάρτιο στην Αθήνα. Το συγκρότημα που υπήρξε ένα από τα δημοφιλέστερα rock συγκροτήματα της δεκαετίας του 70 και του 80, χαρακτηρίζει το ελληνικό κοινό «το πιο αφοσιωμένο» σε όλο τον κόσμο. «Προσπαθούμε να παίζουμε στην Ελλάδα κάθε φορά που προγραμματίζουμε περιοδεία και ελπίζουμε αυτός ο ενθουσιασμός που μας δείχνει το ελληνικό κοινό να φαίνεται και στο cd. Ελπίζουμε να το απολαύσετε»,αναφέρουν τα μέλη του συγκροτήματος. Στο cd περιλαμβάνονται μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας τους, όπως το «Overload», το «Return To Fantasy», «Only Human», το «Gypsy», το «Easy Livin» και το «July Morning».

O ΠΟΤΕΡ ΑΠΟΚΤΑ ΝΕΑ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ

Τον Απρίλιο αναμένεται να βγει στο διαδίκτυο η νέα ιστοσελίδα της συγγραφέως  Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, «Pottermore», που θα επιτρέπει στους θαυμαστές του μικρού μάγου Χάρι Πότερ να περιηγηθούν στο μαγικό κόσμο του.
Όσοι κάνουν κλικ στην ιστοσελίδα θα μπορούν επίσης να αγοράζουν προϊόντα σχετικά με τον Χάρι Πότερ, όπως e-books με τις περιπέτειές του.
Αρχικά το «Pottermore» ήταν προγραμματισμένο να βγει στον αέρα τον Οκτώβριο αλλά υπήρξαν καθυστερήσεις. Αφού οι άνθρωποι που το φτιάχνουν το άλλαξαν για να είναι μία πλατφόρμα πιο κατάλληλη για τα εκατομμύρια των αναμενόμενων επισκεπτών της. 

ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΤΟΥ ΛΟΥΗ

Το ασημένιο κύπελλο, που απονεμήθηκε στον Σπύρο Λούη μετά τη νίκη του στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1896 στην Αθήνα, βγάζει σε δημοπρασία ο εγγονός του στο Λονδίνο.

Τη δημοπρασία ανακοίνωσε ο οίκος Christie's. Που εκτιμά την αξία του ασημένιου κυπέλλου ύψους 15 εκατοστών, που βρίσκεται στην οικογένεια του Σπύρου Λούη εδώ και 116 χρόνια, μεταξύ 120.000 και 160.000 λιρών (143.000 έως 190.000 ευρώ).
Το κύπελλο έκρυψαν οι απόγονοι του δρομέα ανάμεσα σε φυτά τομάτας για να το προφυλάξουν από πιθανή λεηλασία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου
Ο οίκος Christie's σημείωσε επίσης ότι αυτό το κύπελλο θα είναι το κεντρικό κομμάτι της δημοπρασίας που θα πραγματοποιηθεί στις 18 Απριλίου, μόλις τρεις μήνες πριν την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Λονδίνο, ενώ στην ίδια δημοπρασία θα παρουσιαστούν αυθεντικές αφίσες και πυρσοί των Ολυμπιακών Αγώνων.
Παράλληλα ο οίκος διέψευσε ότι η οικογένεια του Σπύρου Λούη αναγκάστηκε να πωλήσει το ασημένιο κύπελλο εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, ενώ σημείωσε ότι είχε επικοινωνήσει πρώτη φορά με την οικογένεια για το θέμα «πριν πολλά χρόνια». Εξάλλου, ο οίκος αναφέρθηκε στις δηλώσεις του εγγονού του Σπύρου Λούη, που ονομάζεται επίσης Σπύρος. Έχει πει ότι έλαβε την απόφαση να βγάλει σε δημοπρασία το κύπελλο για χάρη των δύο γιων του.
«Θα είναι αδύνατο να μοιράσουμε το κύπελλο στα δύο, οπότε αποφάσισα ότι το πιο λογικό θα ήταν να το βγάλω σε δημοπρασία και να χρησιμοποιήσω τα έσοδα, για να διασφαλίσω το μέλλον της οικογένειάς μου» εξήγησε.
Αντίγραφο του κυπέλλου αυτού υπάρχει στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη Λοζάννη.

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΕΙΧΕ ΚΑΙ...ΜΑΚΙΓΙΑΖ

Η Αφροδίτη των Μεδίκων, ένα από τα διασημότερα κλασικά αγάλματα της συλλογής Ουφίτσι της Φλωρεντίας, υπήρξε πολύ πιο όμορφη όταν πρωτοκατασκευάστηκε, πριν περίπου δύο χιλιετηρίδες. 

Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από την χημική ανάλυση του αγάλματος της ελληνιστικής εποχής, το οποίο - όπως και τα περισσότερα αρχαία αγάλματα - ήταν περίτεχνα «μακιγιαρισμένο» και στολισμένο με χρυσά κοσμήματα, σαν πραγματική γυναίκα. Η ενδελεχής εξέταση του αγάλματος έδειξε ότι τα χείλη της μαρμάρινης θεάς του έρωτα ήταν βαμμένα με κατακόκκινη μπογιά, ενώ τα μαλλιά της ήταν στολισμένα με λεπτά φύλλα χρυσού και χρυσή μπογιά κι από τα αυτιά της κρέμονταν μεγάλα χρυσά σκουλαρίκια.

Η ανάλυση έδειξε μάλιστα πως το αρχαίο μακιγιάζ της θεάς δεν σβήστηκε από τον χρόνο, αλλά από τους Ιταλούς αρχαιολόγους που επενέβησαν για την αποκατάσταση του αγάλματος, μετά την επιστροφή του στην Ιταλία το 1815, και φρόντισαν να το λευκάνουν με βάση τα κλασικά πρότυπα της εποχής.

Το άγαλμα είχε κλαπεί μαζί με άλλους θησαυρούς από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, αλλά επεστράφη στη Φλωρεντία μετά την ήττα του τελευταίου στο Βατερλό.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

Ένα μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο, αφιερωμένο στη μνήμη της μεγάλης Ελληνίδας ηθοποιού και πολιτικού Μελίνας Μερκούρη (6 Μαρτίου 1993), παρουσιάζει το Αρχείο της ΕΡΤ, μέσω των ιστοσελίδων www.ert-archives.gr και www.ert.gr.

Πρόκειται για την πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε η Μελίνα Μερκούρη στην ελληνική τηλεόραση μετά την πτώση της χούντας και την επτάχρονη απουσία της στο εξωτερικό. Η συνέντευξη δόθηκε στον Δημήτρη Λιμπερόπουλο και μεταδόθηκε στο πλαίσιο της εκπομπής «ΟΙ ΡΕΠΟΡΤΕΡΣ» στις 20 Σεπτεμβρίου 1974.
Με αφορμή τη διοργάνωση εκδήλωσης για την Κύπρο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού στις 23/9/1974 από τη Συντονιστική Επιτροπή Κυπρίων Φοιτητών, ο φακός καταγράφει την πρόβα με τον Μάνο Λοΐζο, τη Μαρίζα Κωχ και τη Μελίνα Μερκούρη να ερμηνεύει το τραγούδι «Ο Δρόμος».
Στη συνέντευξή της, η  Μ. Μερκούρη περιγράφει τα συναισθήματα που βίωσε κατά την αυτοεξορία της στη διάρκεια της δικτατορίας, αλλά και από την επιστροφή της στην Ελλάδα. Μιλά για το Κυπριακό ζήτημα, με αφορμή τη συμμετοχή της σε συλλαλητήριο στην Αθήνα για την Κύπρο, ενώ αναφέρεται σε όσους εναντιώθηκαν στο δικτατορικό καθεστώς και στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, καταθέτοντας τις ιδέες της για τη δημοκρατία. Μεταξύ άλλων, σκιαγραφείται και η συνεισφορά της στην προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της επταετίας. Αναφέρεται ακόμα στα σχέδιά της για το θέατρο και τον κινηματογράφο, ενώ αποκαλύπτει την επιθυμία της να υλοποιήσει ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ για την Ελληνίδα γυναίκα.

πηγή: www.golema.gr

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΡΑΣΟΥΛΗ

Σαν σήμερα, πριν από ένα χρόνο, έφυγε από τη ζωή στην Θεσσαλονίκη, σε ηλικία 65 ετών, ο Μανώλης Ρασούλης, ένας από τους πιο χαρισματικούς δημιουργούς του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού.

 Ο τραγουδιστής και συνθέτης Μανώλης Ρασούλης έγινε γνωστός από τους στίχους που είχε γράψει, σε τραγούδια που αγαπήθηκαν και εξακολουθούν να αγαπιούνται ακόμη και σήμερα από ανθρώπους κάθε ηλικίας, όπως το «Πότε Βούδας πότε Κούδας», «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει», «Παίξε Χρήστο επειγόντως», «Αγάπα μας και μη μας χαιρετάς»,"Αχ Ελλάδα" κα.

 Στίχους του μεταξύ άλλων έχουν μελοποιήσει οι: Μάνος Λοϊζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Ξυδάκης, Πέτρος Βαγιόπουλος, Σωκράτης Μάλαμας και Χρήστος Νικολόπουλος.

Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου του 1945, μεγάλωσε στο Ηράκλειο, έψαλε στον Πολιούχο Άγιο Μηνά ο οποίος και τον επηρέασε αισθητικά και ιδεολογικά, ενώ βοηθούσε τον πατέρα του στο χρυσοχοείο που διατηρούσε. Στη συνέχεια ποφάσισε να ανοίξει τα φτερά του και πήγε στην Αθήνα όπου και σπούδασε, σκηνοθεσία κινηματογράφου, ενώ άρχισε να γράφει ποιήματα, σενάρια και να τραγουδάει ερασιτεχνικά σε μπουάτ της Πλάκας.

Η ΚΕΙΤ ΠΕΡΙ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Πρόταση να συμμετάσχει σε ταινία για τη ζωή του Πολ Ποτ, του ανθρώπου που μέσα από ένα ριάλιτι έγινε διάσημος τραγουδιστής της όπερας, δέχτηκε η τραγουδίστρια Κέιτι Πέρι Η ταινία θα είναι δραματική και τα γυρίσματα θα γίνουν στην Αγγλία. Αν η Κέιτι Πέρι δεχτεί, θα υποδυθεί τη σύζυγο του Ποτς, ενώ δεύτερη υποψήφια για το ρόλο είναι η Αντέλ.

Το ενδιαφέρον στο πρόσωπο του τραγουδιστή, οφείλεται στην επιτυχία που σημείωσε, όταν εμφανίστηκε στο «Britain's got talent», καθώς τον παρακολούθησαν 89 εκατομμύρια χρήστες του You Tube.

ΡΕΚΟΡ ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ

Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις η Γουίτνει Χιούστον κάνει τρελές πωλήσεις μετά θάνατον. Ομως ταυτόχρονα σπάει και ρεκόρ...

H Γουίτνεϊ Χιούστον είναι η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνις με τρία άλμπουμ στο αμερικάνικο top 10 την ίδια εβδομάδα. Το άλμπουμ «The Greatest Hits» είναι ήδη για δεύτερη εβδομάδα στο Νο2 του Billboard 200, ενώ τόσο το soundtrack του «The Bodyguard» όσο και το άλμπουμ «Whitney Houston» εκτοξεύτηκαν στην έκτη και ένατη θέση του top 10 αντίστοιχα.

Επίσης στο top 100 βρίσκονται τα «I Look to You» (16η θέση), «My Love Is Your Love» (30η θέση) και «I'm Your Baby Tonight» (39η θέση), κομμάτια που αποτέλεσαν μεγάλες επιτυχίες της  σταρ που έφυγε από την ζωή στις 11 Φεβρουαρίου.

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Στον αέρα βρίσκεται το Ελληνικό Φεστιβάλ, καθώς ήδη διανύουμε τον Μάρτιο και ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί το πρόγραμμα της φετινής διοργάνωσης ούτε υπάρχουν επίσημα στοιχεία για την κρατική επιχορήγηση που θα λάβει και τον προϋπολογισμό του.

Το μόνο που έχει ανακοινωθεί ανεπισήμως είναι ότι η επιχορήγηση από τον τακτικό προϋπολογισμό θα είναι 3,2 εκατ. ευρώ συν το ποσό που προέρχεται από τις εισπράξεις των καζίνο (αποδίδονται βάσει νόμου) και το οποίο είναι αισθητά μεγαλύτερο. Εν αναμονεί λοιπόν γιατί είναι πραγματικά κρίμα να μην γίνουν έστω λίγες παραστάσεις στην Επίδαυρο, το Ηρώδειο και άλλους φεστιβαλικούς χώρους.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΛΕΥΚΩΜΑ

Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση επί σκηνής των Rolling Stones, οι γερόλυκοι της ροκ θα εκδώσουν ένα φωτογραφικό λεύκωμα με την ιστορία του συγκροτήματος. Με τίτλο The Rolling Stones: 50, το λεύκωμα θα κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου, την ημερομηνία που το 1962 το συγκρότημα έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Marquee Club της Oxford Street στο Λονδίνο.

Το βιβλίο, που θα εκδώσει ο οίκος Thames & Hudson στη Βρετανία, εντάσσεται στο πλαίσιο των εορτασμών για την 50ή επέτειο από την πρώτη εμφάνιση του θρυλικού συγκροτήματος. Το νέο βιβλίο θα περιλαμβάνει 700 φωτογραφίες, οι 300 εκ των οποίων έγχρωμες, πολλές από τις οποίες θα προέρχονται από το αρχείο της ταμπλόιντ Daily Mirror, που διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή φωτογραφιών των Rolling Stones από όλες τις εφημερίδες.

BΡΕΘΗΚΕ ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΑ ΤΟΥ ΜΟΤΖΑΡΤ

Mια χαμένη παρτιτούρα για σόλο πιάνο από τη νεανική περίοδο του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ εντόπισε πριν από λίγες μέρες λέκτορας πανεπιστήμιου του Ινσμπρουκ. Την ανακοίνωσε έκανε επισήμως, μετά από την απαραίτητη έρευνα, το ίδιο το Ίδρυμα Μότσαρτ, που έχει την έδρα του στο  Σάλτσμπουργκ.

Η παρτιτούρα είναι γραμμένη από επαγγελματία γραφέα του Τυρόλου και ήταν κλεισμένη σε σημειωματάριο, ενώ οι ειδικοί την χρονολογούν στις αρχές της δεκαετίας του 1780.Η πατρότητα του Μότσαρτ δεν αμφισβητείται, καθώς σύμφωνα με τον μουσικολόγο και επιστημονικό συνεργάτη του Ινστιτούτου, Ούλριχ Λέιζινγκερ, το ύφος ταιριάζει με άλλα πρώιμα έργα του διάσημου μουσουργού, ενώ αναγράφεται και το ονοματεπώνυμό του σε κάθε μια από τις σελίδες της παρτιτούρας.

ΤΟ "ΨΥΧΩ" ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ

Η Σκάρλετ Γιόχανσον έκλεισε τη συμμετοχή της στην ταινία "Making of Psycho" όπου θα υποδυθεί την πρωταγωνίστρια της πασίγνωστης χιτσκοκικής ταινίας Τζάνετ Λι. Μένει μα δούμε τη δική της εκδοχή της σκηνής του μαχαιρώματος στο μπάνιο και της διασημότερης ίσως κραυγής στην ιστορία της μεγάλης οθόνης. Τον Άλφρεντ Χίτσκοκ θα ερμηνεύσει ο Άντονι Χόπκινς, τη γυναίκα του Χίτσκοκ, Άλμα, θα παίξει η Έλεν Μίρεν ενώ το ρόλο του Άντονι Πέρκινς θα έχει ο Τζέιμς Ντάρσι.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ 200 ΕΤΩΝ

Διακοσίων ετών έγιναν οι παραμυθάδες αδελφοί Γκριμ που εξακολουθούν μέχρι σήμερα να ...πουλάνε τα βιβλία τους.
Η δημοσίευση του πρώτου τόμου με τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ "Παιδικά και οικογενειακά παραμύθια", έγινε το 1812. Η "Κοκκινοσκουφίτσα", η "Ωραία Κοιμωμένη" και η "Σταχτοπούτα", η "Πεντάμορφη και το Τέρας", καθώς και η "Χιονάτη και τους επτά νάνους", είναι μερικά από τα αξέχαστα παραμύθια, τα οποία περνούν από γενιά σε γενιά.
Οι αδελφοί Γκριμ γεννήθηκαν στο Χάναου της Γερμανίας, ο Γιάκομπ (1785-1859) και ο Βίλχελμ (1786-1863). Σπούδασαν νομικά στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ και εργάστηκαν ως βιβλιοθηκάριοι, τέλος δούλεψαν στην Ακαδημία Επιστημών του Βερολίνου, αλλά απολύθηκαν επειδή διαμαρτυρήθηκαν για την κατάργηση του φιλελεύθερου συντάγματος του Ανόβερου από τον Ερνέστο Αύγουστο τον Α/.
Αυτό που τους κέρδισε πολύ σύντομα ήταν τα παραμύθια... Αφοσιώθηκαν στην μελέτη του μεσαιωνικού παραμυθιού, κάνοντας έρευνα και συλλέγοντας παραμύθια από όλες τις κοινωνικές τάξεις, είτε από φτωχούς χωρικούς είτε από αριστοκράτες.
Τα δύο αδέλφια επιστράτευσαν πρίγκιπες και βασιλοπούλες, μάγους και τέρατα, κάστρα και ζώα περίεργα πουλιά και κυκλοφόρησαν τα δικά τους παραμύθια, τα οποία εξάπτουν την φαντασία, μέχρι σήμερα.

Η ΜΕΡΙΛΙΝ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ

Πέρυσι ήταν η Φέι Νταναγουέι. Φέτος το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών γιορτάζει την 65η διοργάνωσή του με τη Μέριλιν Μονρό. Το Φεστιβάλ επέλεξε την γνωστή Αμερικανίδα σταρ για την αφίσα του Φεστιβάλ που θα διεξαχθεί από τις 16 έως τις 27 Μαΐου.Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, από τον φακό του Ότο Λ. Μπέτμαν, δείχνει την πρωταγωνίστρια του Μερικοί το προτιμούν καυτό σε ένα αυτοκίνητο και με σουφρωμένα χείλη να φυσά ένα κερί που στόλιζε μία τούρτα γενεθλίων.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

O Γερμανός καλλιτέχνης Μάρτιν Κλίμας εντυπωσιάζει με ένα πρωτότυπο θέαμα αφού κατάφερε να φωτογραφίσει την  μουσική.  Χρειάστηκαν περίπου έξι μήνες δουλειάς, πολλά ηχεία και σχεδόν 70 λίτρα μπογιάς, προκειμένου να καταφέρει να …ζωντανέψει την μουσική και μετά να την φωτογραφίσει. Συγκεκριμένα ο καλλιτέχνης πάνω σε ηχεία, δημιούργησε λίμνες με μπογιά και στην συνέχεια έβαζε ένα ένα τα αγαπημένα του τραγούδια. Τα ηχητικά κύματα εκτόξευαν στον αέρα την χρωματιστή μπογιά, με αποτέλεσμα αυτή να φαίνεται σαν να χορεύει με τους ήχους της τζαζ και της ροκ, χωρίς να νοιάζεται καν για το αν οι κινήσεις της είναι σωστές ή όχι.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΕΛΛΗΝΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

«Διεθνές Βραβείο Νίκου Καζαντζάκη» θεσπίζει η Διεθνής Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, καθώς φέτος συμπληρώνονται 55 χρόνια από τον θάνατο του διεθνώς αναγνωρισμένου συγγραφέα. Ο διαγωνισμός αφορά, σε πρώτη φάση, τη συγγραφή διδακτορικής διατριβής, μελέτης ή ερευνητικής εργασίας, αλλά και ποίησης, δοκιμίου, πεζού, εμπνευσμένων από το έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Το βραβείο θα απονεμηθεί στον νικητή ή τη νικήτρια ομάδα τον Οκτώβριο του 2013. 

Οι ενδιαφερόμενοι -ανεξαρτήτου εθνικότητας, ηλικίας και τόπου διαμονής -καλούνται να υποβάλουν ως το τέλος Απριλίου το έργο τους, που δεν θα πρέπει να ξεπερνά τις είκοσι σελίδες σε μια από τις γλώσσες ελληνικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά. 

Την ερχόμενη χρονιά, ο διαγωνισμός  αναμένεται να επεκταθεί και στην καλλιτεχνική δημιουργία (ντοκιμαντέρ, μουσική, εικαστικά, εμπνευσμένες από το έργο του Καζαντζάκη).

"ΝΙΚΗΣΕ" ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Ηταν η χρονιά του σινεμά, αφού τα Οσκαρ μοιράστηκαν δύο ταινίες που μιλούν για την έβδομη τέχνη («Τhe Artist”,”Hugo”) Παράλληλα η 84η Τελετή απονομής είχε και έντονο «ευρωπαικό» χρώμα.
«Σ’ αγαπώ πολύ!» Με αυτές τις λέξεις στα ελληνικά, ο  Αλεξάντερ Πέιν –Αλέξανδρος Παπαδόπουλος - ευχαρίστησε την μητέρα του, παρούσα στην 84η απονομή, για το Οσκαρ διασκευασμένου σεναρίου που κέρδισε για τους «Απογόνους» και είναι το δεύτερο του αγαλματίδιο μετά το «Πλαγίως» (2005).  
Βέβαια ο πραγματικός πρωταγωνιστής της βραδιάς ήταν ο Ζαν Ντεζαρντέν  που γράφει πλέον ιστορία γιατί είναι ο πρώτος Γάλλος ηθοποιός που κερδίζει το Οσκαρ Α ανδρικού ρόλου, έκλεισε το λόγο του μιλώντας για τον Ντάγκλας Φέρμπανξ, στον οποίο έχει βασιστεί η ταινία «Τhe artist» και ήταν ο πρώτος οικοδεσπότης τελετής βραβείων Οσκαρ το 1928.
Όσο για τη μεγάλη πρωταγωνίστρια των φετινών Οσκαρ; Φυσικά η Μέριλ Στριπ που μετά από 17 υποψηφιότητες κατάφερε να πάρει το τρίτο αγαλματίδιο της καριέρας της για το ρόλο της ως Μάργκαρετ Θάτσερ στη «Σιδηρά κυρία». 
Τα φετεινά Οσκαρ γενικά είχαν πολύ νοσταλγία, αφού πολλοί σταρ θυμήθηκαν τις πρώτες τους κινηματογραφικές αναμνήσεις. Ο Τομ Κρουζ έβγαινε έξω και έτρεχε να αναπαραστήσει τις ταινίες που έβλεπε, ο Άνταμ Σάντλερ μιλούσε για τον Σον Κόνερι και τις τρίχες του, ο Μόργκαν Φρίμαν θυμήθηκε τον Κινγκ Κονγκ.Από την πλευρά του, το Cirque du soleil προσέφερε ένα φαντασμαγορικό θέαμα, αφιερωμένο στη μαγεία του να βλέπει κανείς σινεμά.
Επίσης, προσφέρθηκαν ποπ κορν και σνακ στο κοινό, ενώ οι περισσότεροι νικητές βρήκαν αφορμή να μιλήσουν για τις δικές τους κινηματογραφικές αναμνήσεις. 

Από τις ωραιότερες στιγμές της βραδιάς οι μιμήσεις του Κρίσταλ για το τι σκέφτονται οι υποψήφιοι, η παρουσία της Έμμα Στόουν, το δίδυμο Γκουίνεθ Πάλτροου και Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και οι Γουίλ Φέρελ και Ζακ Γαλιφιανάκης, καθώς και το βιντεάκι που σατίριζε τις δοκιμαστικές προβολές που διοργανώνει το Χόλιγουντ για να δει εάν μια ταινία θα έχει επιτυχία.


Τα βραβεία και οι νικητές:
Καλύτερης ταινίας: «The Artist»
Σκηνοθεσίας: Μισέλ Χαζαναβίσιους («The Artist»)
Α’ Αντρικού Ρόλου: Ζαν Ντιζαρντέν («Τhe Artist»)
Α’ Γυναικείου Ρόλου: Μέριλ Στριπ («Η Σιδηρά Κυρία»)
Β' Αντρικού Ρόλου: Κρίστοφερ Πλάμερ («Οι Πρωτάρηδες»)
Β' Γυναικείου Ρόλου: Οκτάβια Σπένσερ («Υπηρέτριες»)
Διασκευασμένου Σεναρίου: Νατ Φάξον, Αλεξάντερ Πέιν, Τζιμ Ρας («Οι Απόγονοι»)
Πρωτότυπου Σεναρίου: Γούντι Άλεν («Μεσάνυχτα στο Παρίσι»)
Κινουμένων Σχεδίων Μεγάλου Μήκους: «Rango»
Καλύτερης Ξένης Ταινίας: Ένας «Χωρισμός» (Ιράν)
Φωτογραφίας: Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον («Hugo»)
Σκηνικών: Ντάντε Φερέτι («Hugo»)
Μοντάζ: Κερκ Μπάξτερ, Άνγκους Γουόλ («Το Κορίτσι Με το Τατουάζ»)
Κοστουμιών: Μαρκ Μπρίτζες («The Artist»)
Μακιγιάζ: «Η Σιδηρά Κυρία»
Καλύτερης Μουσικής: «Οι Περιπέτειες του ΤενΤεν»
Καλύτερου Τραγουδιού: «The Artist»

ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΟΛΟ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΤΟΝ ΠΑΡΕΙ;

Ακόμη δεν της έκαναν το μνημόσυνο και ψάχνουν ποια θα ενσαρκώσει στη μεγάλη οθόνη τη ζωή της. Στο τοπ της λίστας για να ζωντανέψει στο σινεμά την πρόωρα χαμένη, Γουίτνεϊ Χιούστον, ήταν η νεαρή 24χρονη τραγουδίστρια Ριάνα η οποία φαίνεται πως ενέπνευσε πολύ τον επιστήθιο φίλο της μακαρίτισσας, Κλάιβ Ντέιβις ο οποίος θα είναι ο δημιουργός της ταινίας. Ωστόσο η Ριάνα αρνήθηκε και τώρα πρέπει να αναζητήσουν άλλη κυρία.

"17Ν-Η ΤΑΙΝΙΑ"

Η κινηματογραφική παραγωγή με τίτλο «17Ν - η ταινία» αναμένεται να προβληθεί σε λίγους μήνες στις κινηματογραφικές αίθουσες σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαθεοδώρου, βρίσκεται ήδη στο στόχαστρο. Η επικείμενη κυκλοφορία της έχει προκαλέσει αντιδράσεις ορισμένων από τους κατηγορουμένους ως μέλη της 17Ν, οι οποίοι έχουν στείλει σχετικά εξώδικα, ενώ αντιεξουσιαστές απειλούν ότι θα κάψουν τους κινηματογράφους όπου θα προβάλλεται το φιλμ..Επιπλέον ερωτηματικά για το περιεχόμενο της ταινίας διατυπώνουν πρώην και νυν αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ που χειρίστηκαν την υπόθεση της 17Ν.

Συντελεστές της ταινίας αναφέρουν ότι: «δεν θα ασχολείται με τις έρευνες της Αστυνομίας και θα παρουσιάζει τα μέλη της 17Ν – τα ονόματα θα είναι διαφορετικά – σαν ανθρώπους της διπλανής πόρτας που έδρασαν με βάση την ιδεολογία τους». 

Επιπλέον, σύμφωνα με τους δημιουργούς, θα δοθούν ρόλοι σε πρόσωπα που δεν έχουν κατηγορηθεί για τη δράση της 17Ν, αλλά στην ταινία εμφανίζονται ως στρατολόγοι της οργάνωσης ή άτομα που είχαν αφανή καθοδηγητικό ρόλο. 

Επίσης υπάρχει ρόλος για την ηγετική μορφή του ελληνικού τροτσκιστικού κινήματος Μιχάλη Ράπτη ή «Πάμπλο» – τον υποδύεται ο Σπύρος Φωκάς– ο οποίος εμφανίζεται στην ταινία μία φορά  και ζητά από τα μέλη της οργάνωσης να σταματήσουν την ένοπλη δράση. 

Τους χαρακτήρες ορισμένων μελών της οργάνωσης θα ενσαρκώσουν ο Νίκος Ψαρράς (Δ. Κουφοντίνας), ο Δημήτρης Αλεξανδρής (Σάββας Ξηρός), η Ναταλία Δραγούμη(Αγγελική Σωτηροπούλου), ο Πασχάλης Τσαρούχας (Χριστόδουλος Ξηρός) και ο Ηλίας Λογοθέτης (Αλέξανδρος Γιωτόπουλος), ενώ τον ρόλο του «στρατολόγου» θα παίξει ο Αλέξης Μαρτζούκος. 

ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΤΩΝ ΟΣΚΑΡ

Μέσα σε περισσότερα από 80 χρόνια, ο θείος Όσκαρ έχει γίνει μάρτυρας αρκετών παράξενων περιστατικών. Πρωτότυπες διαμαρτυρίες, λάθη, γκάφες δεν θα μπορούσαν να λείπουν από έναν θεσμό που τα έχει όλα.

-«Έλα να το πάρεις, Φρανκ» αναφώνησε το 1933 ο ηθοποιός Γουίλ Ρότζερς ανοίγοντας τον φάκελο και διαβάζοντας το όνομα του καλύτερου σκηνοθέτη. Ο Φρανκ Κάπρα (είχε σκηνοθετήσει το "Lady for a Day") ξεκίνησε να προχωράει προς τη σκηνή, όταν ανακάλυψε ότι ο νικητής δεν ήταν ο ίδιος, αλλά ο Φρανκ Λόιντ για το "Cavalcade". Ο Κάπρα θα κέρδιζε την επόμενη χρονιά για το "Συνέβη μια Νύχτα".

-Κανείς δεν γνώριζε τον άνδρα που σηκώθηκε το 1937 να παραλάβει το βραβείο Β' Γυναικείου Ρόλου εκ μέρους της ηθοποιού Αλις Μπρέιντι, η οποία βρισκόταν στο κρεβάτι με σπασμένο αστράγαλο. Ούτε καν η ίδια η Μπρέιντι, η οποία δεν είχε στείλει κανέναν να παραλάβει το βραβείο στη θέση της. Ο απατεώνας και το αγαλματίδιο δεν βρέθηκαν ποτέ. 

-Όταν, το 1963, η Μπέτι Ντέιβις προτάθηκε για την ερμηνεία της στην ταινία "Τι Απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;", η μεγάλη της αντίπαλος Τζόαν Κρόφορντ έγραψε ένα γράμμα στις υπόλοιπες υποψήφιες της κατηγορίας ζητώντας τους να παραλάβει εκείνη το βραβείο στη θέση τους. Η Ανν Μπάνκροφτ κέρδισε για την ταινία "Μάνα Κουράγιο", η Κρόφορντ παρέλαβε το Όσκαρ και η Μπέτι Ντέιβις έμεινε να παρακολουθεί εξοργισμένη.

-Όταν το 1960 ο Τζορτζ Σ. Σκοτ έχασε το αγαλματάκι για Β' Ανδρικό Ρόλο για την ερμηνεία του στην ταινία "Anatomy Of A Murder" κράτησε κακία στην Ακαδημία και το 1962 ζήτησε να αφαιρέσει την υποψηφιότητά του για το 'The Hustler'. Η Ακαδημία αρνήθηκε και το ίδιο έκανε και το 1970, όταν τελικά ο Τζορτζ Σ. Σκοτ κέρδισε βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου για το "Patton". Ο Σκοτ δεν πήγε στην τελετή απονομής και επέστρεψε το βραβείο στην Ακαδημία.

-Το 1972, ο Μάρλον Μπράντο κέρδισε το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου για τον "Νονό". Αντί όμως να παραλάβει ο ίδιος το βραβείο, στη σκηνή ανέβηκε μια νεαρή γυναίκα με στολή Ινδιάνας, η οποία δήλωσε ότι το όνομά της είναι Σαχίν Λιτλφέδερ και ότι ο Μπράντο την είχε στείλει για να διαμαρτυρηθεί για τις διακρίσεις απέναντι στους Ινδιάνους. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι το όνομα της κοπέλας ήταν στην πραγματικότητα Μαρία Κρουζ και ήταν ηθοποιός. 

-Το 1974 ένας άνδρας, ονόματι Ρόμπερτ Όπαλ, φωτογράφος και ιδιοκτήτης γκαλερί τέχνης, γδύθηκε και έτρεξε κατά μήκος της σκηνής, κάνοντας παράλληλα και το σήμα της ειρήνης, πίσω από έναν έκπληκτο Ντέιβιντ Νίβεν, ο οποίος ανακοίνωνε εκείνη τη στιγμή κάποιες υποψηφιότητες. Πέντε χρόνια αργότερα ο Όπαλ θα σκοτωνόταν κατά τη διάρκεια ληστείας στο κατάστημα σεξουαλικών ειδών που διατηρούσε στο Λος Αντζελες.

-Πιστεύοντας ότι θα κερδίσει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ για το "Jaws", ο Στίβεν Σπίλμπεργκ έβαλε ένα κινηματογραφικό συνεργείο να κινηματογραφήσει την αντίδρασή του. Όταν δεν κέρδισε μια θέση στην πεντάδα, ο Σπίλμπεργκ «συνελήφθη» να λέει μπροστά στην κάμερα: «Δεν το πιστεύω! Επέλεξαν τον Φελίνι αντί για μένα!»

-Αφού κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας κινουμένων σχεδίων (το 1983) ο Πολωνός Ζμπίγκνιου Ριμπουτσίνσκι αποφάσισε να καπνίσει ένα τσιγάρο. Όταν προσπάθησε να επιστρέψει στην αίθουσα, οι υπεύθυνοι ασφαλείας τον εμπόδισαν, επειδή φορούσε ελβιέλες και επειδή δεν μιλούσε καλά Αγγλικά. «Έχω Όσκαρ! Έχω Όσκαρ!» φώναζε ο Ριμπουτσίνσκι, αλλά μάταια. Ο σκηνοθέτης κλότσησε έναν φύλακα με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να περάσει τη βραδιά του σε ένα κελί. 

-Το 2000 τα 55 αγαλματίδια που προορίζονταν για την απονομή των βραβείων Όσκαρ εκλάπησαν μία εβδομάδα πριν την απονομή των βραβείων. Ψάχνοντας για άδεια χαρτόκουτα στους σκουπιδοτενεκέδες της γειτονιάς του, ο Ουίλι Φούλγκιαρ, κάτοικος του Λος Αντζελες ανακάλυψε τα 52 από αυτά. Ο Φούλκιαρ έγινε ο ήρωας της βραδιάς της απονομής. Στη συνέχεια βέβαια αποκαλύφθηκε ότι ένας από τους βασικούς υπεύθυνους της κλοπής ήταν ο αδελφός του Φούλγκιαρ, Τζον Χάρις.

-Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Έμμα Τόμσον και η Σούζαν Σάραντον έχουν βάλει το Όσκαρ τους στο μπάνιο, ο σεναριογράφος του "American Beauty" Άλαν Μπολ το έχει ντύσει με ένα ροζ σακάκι Μπάρμπι. Ο Ράσελ Κρόου, πάλι, το έχει τοποθετήσει στο κοτέτσι του, λέγοντας ότι βοήθησε στο να μεγαλώσει το μέγεθος των αυγών που γεννούν οι χήνες του.

Πηγή: www.in.gr

ΕΝΑ "ΚΟΡΙΤΣΙ" ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΞΙΑΣ

Έναν από τους πίνακες του Ρόι Λίχτενσταϊν, «Το Κοιμισμένο Κορίτσι», εμπνευσμένο από την τεχνική των κόμικς, θα δημοπρατηθεί τον Μάιο στη Νέα Υόρκη, με την τιμή του να υπολογίζεται έως και 40 εκατομμύρια δολάρια!

Ο πίνακας του 1964 παρουσιάζει ένα κοντινό πορτρέτο μίας ξανθιάς γυναίκας και εντάσσεται σε μία σειρά παρόμοιων έργων του Λίχτενσταϊν που θεωρούνται από τα σημαντικότερα δείγματα της ποπ-αρτ.

Το "Κοιμισμένο Κορίτσι" είναι ένα από τα μεγάλα αριστουργήματα του 20ού αιώνα, και ανήκει στις μεγάλες εικονικές αναπαραστάσεις γυναικών που έγιναν από τον Πάμπλο Πικάσο, τον Κονσταντίν Μπρανκούζι και τον Αμεντέο Μοντιλιάνι μεταξύ άλλων πρωτοπόρων. Πριν τη δημοπράτησή του, στις 9 Μαΐου από τον οίκο Sotheby's, ο πίνακας θα εκτεθεί στο Λος Άντζελες, το Χονγκ Κονγκ, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη.

ΦΑΒΟΡΙ Ο ΝΤΙΖΑΡΝΤΕΝ

Λίγο πριν την απονομή των Όσκαρ, τα γραφεία στοιχημάτων έχουν ήδη δώσει τα προγνωστικά τους με φαβορί την ταινία «Τhe Artist».

Στην κατηγορία καλύτερης ταινίας δίνουν απόδοση 1/9 στο «The Artist». Ακολουθούν οι «Απόγονοι» με 28-1, «Υπηρέτριες» και «Hugo» με 25-1 και
«Το Άλογο του Πολέμου» με 50-1. 

Αντίστοιχα, εάν κάποιος βάλει τα λεφτά του στον Μισέλ Χαζαναβίσιους, μάλλον δεν θα έχει μεγάλο κέρδος (αφού ο σκηνοθέτης εμφανίζεται ως φαβορί με απόδοση 1/6 -στο Bodog.com), αλλά εάν τυχόν κερδίσει το αουτσάιντερ Τέρενς Μάλικ, τότε η νίκη -και τα κέρδη- θα είναι γλυκιά. 

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον συνοδεύει την κατηγορία του Α' Ανδρικού Ρόλου. Ο Ζαν Ντιζαρντέν δίνει απόδοση 5/7, ενώ ο Τζορτζ Κλούνεϊ 6/5. Οι υπόλοιποι φαίνεται πως δεν έχουν καμία τύχη.

Η ίδια ιστοσελίδα δίνει απόδοση 5/8 για τη Βαϊόλα Ντέιβις («Υπηρέτριες») και 5/4 για την Μέριλ Στριπ (5/4). Τα κέρδη θα είναι μεγαλύτερα εάν -τελικά- η Μισέλ Γουίλιαμς κάνει την έκπληξη και κερδίσει (δίνει απόδοση 15/1).

ΘΑ ΓΡΑΨΕΙ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

Η Βρετανίδα συγγραφέας του «Χάρι Πότερ» Τζ. Κ. Ρόουλινγκ ανακοίνωσε ότι θα επιστρέψει στον κόσμο των εκδόσεων με ένα νέο βιβλίο, αυτήν τη φορά για ενήλικες, στο οποίο δεν έχει δοθεί ακόμη τίτλος. Η συγγραφέας, τα βιβλία της οποίας έγιναν διεθνώς μπεστ σέλερ και ενέπνευσαν μια σειρά από επιτυχημένες ταινίες, δηλώνει ότι το νέο της μυθιστόρημα θα είναι «πολύ διαφορετικό» από τα βιβλία που την έκαναν γνωστή. Οι λεπτομέρειες σχετικά με το νέο βιβλίο της Ρόουλινγκ φυλάσσονται ως επτασφράγιστο μυστικό και ο τίτλος του, όπως και η ημερομηνία κυκλοφορίας του, θα ανακοινωθούν αργότερα. 

ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η "ΚΡΑΥΓΗ"

Η «Κραυγή» του διάσημου Νορβηγού ζωγράφου Εντβάρ Μουνχ, αναμένεται να πωληθεί σε δημοπρασία προς 80 εκατομμύρια ευρώ. Ο συγκεκριμένος πίνακας που δημιουργήθηκε το 1895, απεικονίζει μια βασανισμένη μορφή σε κόκκινο και μπλε φόντο. Πρόκειται για μία από τις πολλές εκδοχές του έργου, που ανήκει στον Νορβηγό επιχειρηματία Πέτερ Όλσεν. Το Μουσείο Μουνχ διαθέτει μία από τις δύο εκδοχές σε λάδι και μία σε παστέλ του διάσημου πίνακα, ενώ η δεύτερη ελαιογραφία της «Κραυγής», βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Όσλο. Ο πίνακας πριν βγει στον πλειστηριασμό θα εκτεθεί στο Λονδίνο και στην Νέα Υόρκη, προκειμένου να τον απολαύσει το φιλότεχνο κοινό.

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΣΤΟ ΣΟΥΠΕΡ-ΜΑΡΚΕΤ

Μέχρι την Κυριακή των Βαίων θα συνεχιστεί στο «Από μηχανής Θέατρο» η παράσταση «Την Τρίτη στο Σούπερ-Μάρκετ» με τον Φαίδωνα Καστρή, ενώ από το Μάρτιο θα παρουσιάζεται κάθε Σάββατο στις 21.30 και κάθε Κυριακή στις 20.00.

Πρόσφατα ο ηθοποιός έδωσε μια ιδιαίτερη και πολύ ευαίσθητη συνέντευξη στη σελίδα «Θεατρόφιλος» του Facebook.

1.Διαβάζοντας το βιογραφικό σας σημείωμα, είδα ότι σπουδάσατε Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, η απορία μου είναι, πώς συνδυάζονται και τα δυο, κι αν και τα δύο ήταν μια συνειδητή επιλογή.

“Να σας ευχαριστήσω αρχικά που διαβάσατε το βιογραφικό μου σημείωμα κι έτσι μου κάνετε αυτή την ερώτηση που με "ταξιδεύει" πολλά χρόνια πίσω !!!!!!! Το 1985, ήδη φοιτητής θεολογίας, να δίνω εισαγωγικές εξετάσεις στην δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου. Ο τότε διευθυντής της σχολής, ο αείμνηστος -σπουδαίος δάσκαλος- Τάσος Λιγνάδης μου έκανε λοιπόν την ίδια ερώτηση: "από την θεολογία στο θέατρο;" κι εγώ -το θυμάμαι σαν τώρα- απάντησα: "μα δεν είναι το ίδιο;"...Ενθουσιάστηκε από την απάντηση μου, σηκώθηκε όρθιος φωνάζοντας "ε βέβαια είναι"...

Τι εννοούσα; Ακόμη, μετά από τόσα χρόνια, απαντώ ο ίδιος στον εαυτό μου σ αυτή την ερώτηση και απαντώ με την ζωή μου φυσικά. Ξέρετε την εποχή που επέλεξα να σπουδάσω θεολογία (μια ρομαντική ποιητική επιλογή - επηρεασμένος τότε από το πάθος για την ποίηση του Ρίλκε.... και φανατικός με τα «ταξίδια» του Εσσε) δεν γνώριζα καθόλου τον εαυτό μου. Ήμουν ένας "αλλόκοτος" νεαρός, μοναχικός, ντροπαλός κι ονειροπόλος. Αισθανόμουν σαν μια "βαρκούλα χωρίς κουπιά" χωρίς επιβάτη... Είχα πάντα επαφή με το "είναι" μου, αλλά καθόλου με το "είμαι", με το ποιος είμαι. Τώρα μετά από τόσα χρόνια στο θέατρο ξέρω ότι σ αυτή την περιοχή του "είναι" συμβαίνουν τα "ωραία" και θαυμαστά περάσματα του ηθοποιού στον ρόλο, τώρα ξέρω ότι δεν έγινα ηθοποιός-ήμουν ηθοποιός- και μέσα από το θέατρο έμαθα κι έγινα ο εαυτός μου!!!!! Η ανάγκη μου τότε να τοποθετηθώ στο σύμπαν, που μ έσπρωξε στην θεολογία, ήταν η ίδια που με τοποθέτησε τελικά στη σκηνή και τώρα ένας ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ θεός -χα χα- μ’ έφερε στην αγαπημένη στιγμή της "Μαρί-Πιερ", "Την Τρίτη στο σουπερ-μάρκετ".

2. Πώς αποφασίσατε ν’ ασχοληθείτε με το θέατρο; Είχατε κάποιες αντιδράσεις από το οικογενειακό σας περιβάλλον γι’αυτήν σας την επιλογή;

"Το θέατρο"!!!!!!!!!! Στο θέατρο πήγα για πρώτη φορά όταν ήμουν 17 χρονών!!!! Από πάντα όμως με θυμάμαι να "παίζω". Το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν να φαντάζομαι έναν εαυτό μου-που κυριολεκτικά τον δημιουργούσα-και να τον "ζω" στο μέλλον, να ονειρεύομαι και να σχεδιάζω την ζωή του στο μέλλον!!!!!!!!!! Τόσο αγαπούσα αυτό το παιχνίδι, που πραγματικά εξαφανιζόμουν, κρυβόμουν να μην μ ενοχλούν και με διακόπτουν και «ζούσα τις ζωές μου»!!!! Κάποια στιγμή άρχισα να φτιάχνω μικρές χάρτινες φιγούρες αυτών των "εαυτών" κι ένα απόγευμα έδωσα μια "παράσταση" μ αυτές και με τις ιστορίες μου στα παιδιά της γειτονιάς!!!! Ναι εγώ που ντρεπόμουν να πω μια καλημέρα, είχα το κουράγιο να δώσω παιδάκι τότε μια παράσταση!!!!! Μεγάλη επιτυχία!!!!!!! Δεν είχα δει θέατρο, δεν γνώριζα για το θέατρο, όμως πάντα είχα αυτήν την αίσθηση της θεατρικής μεταφοράς, να βλέπω ένα μυρμήγκι και να μπαίνω στη θέση του, αν ήμουν αυτό, σαν να΄μαι αυτό, πως θα έβλεπα τον κόσμο γύρω μου. Θέλω να πω ότι το να πάρω την απόφαση να γίνω ηθοποιός ήταν κάτι που δεν θα μπορούσα ν αποφύγω, ήταν η ανάγκη της πραγμάτωσής μου!!! Έγινα ηθοποιός κρυφά, ούτε να τ ακούσουν οι γονείς μου!!!!!!!! Τους το είπα αφού είχα τελειώσει την σχολή και η μητέρα μου δεν το "χώνεψε" ποτέ. Xαιρόταν βέβαια πάντα με τις "όποιες μικρές επιτυχίες" μου, αλλά στις δύσκολες στιγμές κουνούσε το κεφάλι, αναστέναζε κι έλεγε με νόημα: "τώρα θα’ σουν ένας καθηγητής"!!!!!! Και αυτό μας φέρνει πάλι στο θέμα της Μαρί-Πιερ, η αποδοχή που ζητά-λαχταρά από τον πατέρα της στις επιλογές της”.

3. Οι περισσότεροι «Θεατρόφιλοι» της σελίδας, σας έμαθαν μέσα από το ρόλο της Μαρί-Πιέρ, στο έργο «Την Τρίτη στο σούπερ - μάρκετ» που παίζεται την φετινή θεατρική σεζόν στο «Από Μηχανής Θέατρο», και μάλιστα παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και θα ήθελα να μας πείτε, που πιστεύετε οφείλετε η μεγάλη επιτυχία του ρόλου σας αλλά και του ίδιου του έργου.

“Σ αυτό που σας είπα πριν: στην αποδοχή-σεβασμό-υποστήριξη των όποιων επιλογών μας από τους γονείς και τους συνάνθρωπους μας, σ’ αυτό πιστεύω ότι οφείλεται η επιτυχία του έργου "Την Τρίτη στο σουπερ-μάρκετ" του Εμμανουέλ Νταρλέ!!!!!!! Ότι ενώ ο κόσμος έρχεται να συναντήσει αυτό το "διαφορετικό" πλάσμα, την Μαρί-Πιερ, μια γυναίκα που πολλά χρόνια πριν ήταν αγόρι και που πιστεύουν ότι θα δουν τουλάχιστον κάτι περίεργο ή εξωφρενικό, κάτι πολύ μακριά από τους ίδιους, βλέπουν τελικά ένα ανθρώπινο πλάσμα που ζητά απλά την αγάπη και την αποδοχή του πατέρα της, το δικαίωμα της να ναι παιδί του, το ίδιο δικαίωμα που έχουμε όλοι κι αυτό συγκινεί!!!!!!!! Τώρα, η επιτυχία της παράστασης, οφείλεται σε κάτι που ανακάλυψα με τα χρόνια, ότι πάνω κι από τα έργα και από το πόσο σημαντικοί και σπουδαίοι είναι οι καλλιτέχνες που έρχονται να τα παραστήσουν, αυτό που κάνει την επιτυχία είναι η αλήθεια της συνάντησής τους, αυτό που συμβαίνει ανάμεσα τους, αυτό που μοιράζονται, αυτό που καταθέτουν από κοινού, αυτό ζει κι αναπνέει στη σκηνή, αυτό είναι που αγγίζει τους θεατές και κάνει την "επιτυχία" !!!!!! Η μαγική στιγμή μιας πραγματικής συνάντησης κι αυτήν την συνάντηση την είχα με την Κατερίνα Μπερδέκα που σκηνοθέτησε την παράσταση μας. Κι αυτό έφερε την όποια επιτυχία μας, γιατί η παράσταση και η Μαρί-Πιερ μεταφέρουν την χαρά, την αγάπη, το πάθος, την αλήθεια της συνάντησης δυο κι άλλων φυσικά συντελεστών που αγάπησαν και μοιράστηκαν "αυτή καθεαυτή" την στιγμή της δημιουργίας τους’”

4. Για όσους δεν το έχουν δει το συγκεκριμένο έργο, θα ήθελα να μας πείτε λίγα λόγια για αυτό αλλά και για τον ρόλο που υποδύεστε στην παράσταση. Και τι ήταν αυτό που σας άρεσε περισσότερο στο έργο και στον ρόλο ώστε να απαντήσετε θετικά στην πρόταση αυτή;

“Το έργο «Την Τρίτη στο σουπερ-μάρκετ" του γάλλου συγγραφέα Εμμανουέλ Νταρλέ, ένας μονόλογος της ηρωίδας του Μαρί-Πιερ που συμπυκνώνει το οδοιπορικό της ζωής της -της επιλογής της να γίνει από Ζαν-Πιερ, Μαρί-Πιερ- της σχέσης της με τον γέρο πια και ανήμπορο πατέρα της, την κραυγή της για αποδοχή, σεβασμό κι αγάπη από τον ίδιο αλλά κι από έναν κόσμο που "δεν την βλέπει", που κάνει σαν "να μην υπάρχει, σε μια Τρίτη. Είναι αυτή η Τρίτη -για κάθε Τρίτη- που η Μαρί-Πιερ αφιερώνει στην φροντίδα του πατέρα της. Αυτήν την Τρίτη μοιράζεται με το κοινό, μια Τρίτη για μια ζωή. Από την πρώτη μου ανάγνωση του έργου ήξερα ότι έχω, εμπεριέχω την Μαρί-Πιερ "αυτή καθεαυτή" όπως λέει η ίδια αλλά και τον πατέρα της. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ, είπα αμέσως ναι θα το κάνω !!!!!!!! Ήξερα ότι ήταν η στιγμή που ερχόταν να με συναντήσει ένα έργο που όλα όσα με "συγκινούσαν" και με αφορούσαν ήταν παρόντα!!!!!!!! Το παιδί, ο άντρας, η γυναίκα, ο πατέρας, το θέμα της ταυτότητας, των επιλογών, των αναγκών, το πάθος και το σθένος να υπερασπίζεσαι τα "θέλω" σου!!!!! Όλα ήταν-είναι- εδώ και αισθάνομαι τυχερός που παίζω την Μαρι-Πιερ μου, το "κορίτσι μου" όπως την λέω και τον κύριο Αντρε τον πατέρα της”/

5. Μπορείτε να μας πείτε πώς σας επέλεξαν για τον συγκεκριμένο ρόλο και με ποιον από τους συντελεστές της παράστασης, είχατε την πρώτη επαφή;

“Λοιπόν ο Άκις Βλουτής, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ με είχε δει πριν ένα χρόνο να παίζω τον Μέντι στην «Lisbon Traviata» του Τερ. ΜακΝαλλι και με πρότεινε στην Κατερίνα Μπερδέκα που θα σκηνοθετούσε το έργο. Σας είπα πόσο μου άρεσε το έργο όταν το διάβασα, όποτε όταν συνάντησα την Κατερίνα και κατάλαβα ότι μπορώ να την εμπιστευτώ κι εκείνη εμένα και παράλληλα ότι μιλάμε την ίδια «γλώσσα» την θεατρική, πασιχαρής κι ευτυχισμένος είπα ΝΑΙ. Εδώ όμως να υπογραμμίσω την σημασία αυτής της επιλογής σε καιρούς κρίσης, του Άκι Βλουτή και του Νίκου Αναγνωστόπουλου της εταιρίας "ΣΥΝ ΕΠΙ" που εμπιστεύτηκαν έναν σχετικά άγνωστο στο πλατύ κοινό ηθοποιό θεάτρου, και μου χάρισαν αυτό το δώρο. Τους ευχαριστώ”!

6. Ήταν δύσκολο να μπείτε μέσα στον ρόλο της Μαρί - Πιέρ; Τι κάνατε για να επιτευχθεί αυτό και τι κερδίσατε μέσα από αυτό το ρόλο;

“Η Μαρι-Πιερ!!!!!!!!Οχι δεν ήταν δύσκολη για μένα η Μαρι-Πιερ, αντίθετα ήταν η διαδικασία της δημιουργίας της ένα ταξίδι χαράς, παιχνιδιού και ουσιαστικής καταβύθισης στην «αλήθεια» της. Έχω παίξει πολύ πιο απαιτητικούς και αυτό που λένε «δύσκολους» ρόλους, θεατρικά η Μαρι-Πιερ είναι στην «γκάμα» μου, αυτό που έκανα σαν ηθοποιός ήταν να της δημιουργήσω «δυσκολίες»!!!!!!! Να μην ενδώσω στην «ευκολία» που παρέχει το ίδιο το κείμενό της, αλλά να απαιτήσω από τον εαυτό μου διαδρομές από τα πιο δύσβατα μονοπάτια της ψυχής μου, ν’ ανοιχτώ αθώος κι ευάλωτος σε περιοχές εντός μου ανεξερεύνητες κι αυτό νομίζω πέτυχα, να είμαι η Μαρι-Πιερ, μαζί με όλα εκείνα που και η ίδια δεν γνωρίζει για τον εαυτό της, δηλαδή ένας «ολόκληρος», ένας πραγματικός-κι επομένως ποιητικός-άνθρωπος! Καταλαβαίνετε λοιπόν σ αυτή την βουτιά πόσο σημαντικός είναι κάποιος «οδηγός», συνεργός ψύχραιμος και αποτελεσματικός όπως είναι για τον ηθοποιό ο σκηνοθέτης του! Η Κατερίνα Μπερδέκα ούτε ένα λεπτό δεν μ άφησε από τα μάτια της, με υπομονή, πίστη, χιούμορ, ετοιμότητα να μου δώσει την γερή σπρωξιά στην σωστή στιγμή, ή να με συγκρατήσει από την πτώση επίσης. Στην συνέχεια, μαζί με τους άλλους συντελεστές, τον Νίκο Αναγνωστόπουλο που «δούλεψε» την εικόνα του «κοριτσιού» μας και κυρίως τον σκηνικό της χώρο - την τοποθέτησε σ αυτήν την «λευκή της στιγμή» στον χωροχρόνο-ο Δημήτρης Παπαλάμπρου που άκουσε την φωνή, την μελωδία της Μαρι-Πιερ πίσω από τα λόγια της, μουσική που παίζει ζωντανά στο πιάνο ο Θέμις Συμβουλοπουλος!!! Ο πιανίστας της Μαρι-Πιερ. Με τόση ευαισθησία !!!!! Ξέρετε εδώ συμβαίνει το καταπληκτικό, αντί ν’ ακούω εγώ ο ηθοποιός, «ακούει» ο Θέμις, είναι σαν να αφουγκράζεται τους κραδασμούς κι η φράση του σαν να βγαίνει κατευθείαν από την ψυχή μου, ωραίες μαγικές στιγμές και φυσικά μην ξεχάσω τα φώτα -θέατρο χωρίς φώτα ε; μεγάλη ιστορία το φως-ο Τάσος Παλαιορούτας και φυσικά όλοι οι άνθρωποι του θεάτρου που υποστηρίζουν με την δουλειά τους, αλλά και με την αγάπη τους την παράσταση. Να πω λοιπόν σε όλους ένα μεγάλο ευχαριστώ”.

7. Το έργο αναφέρεται στην αποδοχή της διαφορετικότητας, πιστεύετε ότι στην χώρα μας, έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα προόδου στο θέμα αυτό; Η δική σας άποψη στο θέμα που αναφέρεται το έργο, ποια είναι;

“Λυπάμαι που το λέω, αλλά στην Ελλάδα είμαστε πολύ πίσω ή μάλλον «αλλού» όσον αφορά στην όποια ανθρώπινη κατάσταση ορίζουμε ως «διαφορετικότητα». Για μένα όλα αρχίζουν εκεί που το τοποθετεί κι ο Νταρλέ, στο σπίτι, στους γονείς. Οι ίδιοι οι γονείς όχι απλά να «αποδεχτούν» -αυτό είναι η βάση- για μένα οφείλουν να ωθήσουν το παιδί τους στο να αναγνωρίσει και να υποστηρίξει με την συνδρομή τους και την αγάπη τους την «διαφορετικότητα» του. Εννοώ μ΄ αυτό ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί, ποιός είναι ίδιος με ποιον; Θυμόμαστε ότι κάποτε το να πεις ότι θα γίνεις ηθοποιός στα αυτιά της οικογένειας ηχούσε σαν «το παιδί μας θα γίνει πουτάνα». Οι εποχές και οι κοινωνίες των ανθρώπων είναι πάντα εχθρικές με τα απωθημένα τους, με τους ίδιους τους φόβους τους, η κοινωνία που δεν αντέχει να κοιταχτεί στον καθρέφτη, που δεν έχει το σθένος να υπερασπιστεί επί ίσοις όροις τον ένα έναντι των πολλών, έχει δρόμο μπροστά της ώστε να λέγεται δημοκρατική. Παράλληλα, ό,τι μας λείπει σε «παιδεία» -δηλαδή το αυτονόητο: αποδοχή που σημαίνει σεβασμός –το συμπληρώνουμε με το χιούμορ, τουλάχιστον έχουμε χιούμορ! Αυτό όμως δεν σώζει την κατάσταση, απλά της δίνει μια διάσταση καρικατούρας. Αυτή η ελληνική καρικατούρα που πια πρωταγωνιστεί σε όλους τους τομείς της πολιτείας μας. Καρικατούρες παντού: από την πολιτική ως την λαϊκή”!

8. Ποια φράση του έργου, σας αντιπροσωπεύει σαν ηθοποιό αλλά και ως άνθρωπο;

“Α εδώ θα σας πω, όχι μια φράση, αλλά έναν χαρακτηρισμό που πρωταγωνιστεί κι είναι η πεμπτουσία της ηρωίδας μου. «ΑΥΤΗ ΚΑΘΕΑΥΤΗ». Όπως έλεγα πριν, όχι μια καρικατούρα ζωής, μιας ζωής για σένα, χωρίς εσένα. Το δικαίωμα να είσαι ολόκληρος, με τις αντιθέσεις σου, το δικαίωμα να έχεις ελαττώματα, ψεγάδια, ρωγμές, αμφιβολίες… Όλα αυτά που κρύβουμε στο πατάρι γιατί απλά δεν μπορούμε να τα πετάξουμε, αλλά και μαζί το δικαίωμα στο όνειρο !!!!!!!! Πάνω απ όλα το δικαίωμα στον εαυτό μου, στον αυτοκαθορισμό μου!!!!!!! Όχι ότι αυτά είναι εύκολα και μπορούμε να τα κερδίσουμε, ούτε πιστεύω ότι οι άλλοι κυρίως δεν μας τα δίνουν!!!!!!!! Όχι, εμείς δεν τα δίνουμε σε μας, εμείς τα οφείλουμε σε μας, γιατί εμείς είμαστε και οι άλλοι. Η καλή μου Μαρι-Πιερ έχει κερδίσει αυτόν τον αγώνα-μπορεί να τον πλήρωσε με την ζωή της- αλλά έχει κερδίσει το «αυτή καθεαυτή» και πιστέψτε με, αυτό δεν είναι λίγο!!!!!!!!”

9. Βάσει όλης αυτής της κατάστασης που επικρατεί στην χώρα, οι ηθοποιοί και γενικότερα οι καλλιτέχνες, πιστεύετε ότι θα πρέπει να παίρνουν θέση και να διατυπώνουν την άποψη τους ξεκάθαρα;

“Ναι φυσικά οι καλλιτέχνες –όσοι το αισθάνονται φυσικά- μπορούν να τοποθετηθούν, να μιλήσουν, να βοηθήσουν στην κατανόηση του προβλήματος, ακόμη και να φωτίσουν ποιοτικά άλλες όψεις του, όπως όλοι μας, έτσι; Όλοι το ζούμε, όλοι υποφέρουμε, όλοι είμαστε απογοητευμένοι από κάτι που φοβόμασταν, αλλά κάναμε και σαν να μην μας αφορά !!!!!!Δεν πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες ειδικά «πρέπει» να μιλήσουν. Πιστεύω ότι οι καλλιτέχνες μπορούν να δημιουργήσουν κι έτσι να πουν περισσότερα και ουσιαστικότερα. Ακούς καμιά φορά καλλιτέχνες να μιλούν κι είναι, ας μου επιτραπεί η λέξη, «κατώτεροι» του έργου τους. Σκέφτομαι πόσο περισσότερα λένε με την πραγματική τους γλώσσα που είναι η τέχνη τους. Υπάρχουν κι εδώ φυσικά οι μεγάλες φωτεινές εξαιρέσεις, ευτυχώς”.

10. Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη αξία της ζωής;

“Τη ζωή !!!!!!!!!Η ΖΩΗ Η ΙΔΙΑ. Και φυσικά εννοώ το να ζεις τη ζωή με τον δικό σου -μοναδικό σου- τρόπο !!!!!!! Η φράση που με προσδιορίζει, ξέρετε, είναι το «δίνω σημασία»!!!!! Είναι πιστεύω τόσο σημαντικό στην ζωή να δίνουμε σημασία, την σημασία φυσικά που αναλογεί σε κάθε τι, να μην προσπερνάμε, να βλέπουμε, να ακούμε. Οι άνθρωποι, ειδικά όταν είμαστε νέοι, περιμένουμε πολλά από τους άλλους, πολλές φορές περιμένουμε να μας δώσουν σημασία! Εγώ λοιπόν πιστεύω ότι αν δεν δώσουμε εμείς σημασία στην στιγμή, στην κάθε μας στιγμή, την χάνουμε. Και ίσως τότε, κάποτε, έχουμε πίσω μας μια ζωή χωρίς σημασία και το τραγικό: χωρίς σημασία για μας που την ζήσαμε έτσι, όσο σημαντική κι αν φαίνεται η ζωή μας στους άλλους”.

11. Πού σας βρίσκει κανείς εκτός από το θέατρο; Και γενικά τι σας ευχαριστεί εκτός από το θέατρο;

“Α που να με βρεις; Στην γειτονιά μου, μ αρέσουν τα συνοικιακά στέκια, έχω το στέκι μου, με ανθρώπους κανονικούς, χα χα, μ αρέσει να πηγαίνω σ ένα μικρό μπαρ, να συναντώ ανθρώπους που ευτυχώς δεν έχουν σχέση με το θέατρο. Μεγάλη μου αγάπη, όπως σε πολλούς φυσικά, είναι να ταξιδεύω, αλλά μ αρέσει να πάω σε μια πόλη και να μείνω εκεί, δεν μου αρέσουν ξέρετε τα τουρ, θέλω να περπατήσω τους δρόμους της μέχρι να μπορώ να δω αυτό που δεν φαινόταν την πρώτη μέρα, αν είναι δυνατόν, γιατί πάντα υπάρχει ακόμη κάτι που απομένει να δεις, ακόμη κι εκεί που κοιτάς κάθε μέρα”!

12. Ποια είναι τα προσεχή σας σχέδια;

“Δεν έχω ακόμη «προσεχώς»!!!!Είμαι στην «Τρίτη στο σουπερ-μάρκετ» ακόμη κι ελπίζω να συνεχίσω λίγο ακόμη, θα θελα πολύ το «κορίτσι μου» την Μαρι-Πιερ μου να την ταξιδέψω. Αυτή τη στιγμή αυτό είναι ένα όνειρο μου, ελπίζω να πραγματοποιηθεί, να πάω την Μαρι-Πιερ –να με πάνε φυσικά χα χα-στην Θεσ/κη, στην Πάτρα, και σ άλλες πόλεις που αγαπώ και βλέπουμε”.

13. Ποια από τα θεατρικά σας όνειρα και στόχους έχετε πραγματοποιήσει; Υπάρχει κάποιος ρόλος ή και έργο που θα θέλατε και εύχεστε να παίξετε στο θεατρικό σανίδι;

“Ξέρετε συμπληρώνω 24 χρόνια στο θέατρο, σαν ηθοποιός στο θέατρο (από το 1988 που αποφοίτησα από την σχολή του Εθνικού θεάτρου). Τα όνειρα του τότε έγιναν τα όνειρα του χθες και τα όνειρα του χθες έφεραν τα όνειρα του σήμερα. Δεν είχα ποτέ συγκεκριμένα-που να αναφέρονται σε ρόλους ή έργα δηλαδή-όνειρα, είχα στόχους που όταν απομακρυνόμουν από αυτούς, είχα ένα καμπανάκι που χτυπούσε ώστε να μ επαναφέρει σε πορεία. Ένας στόχος μου πάντα κι από την αρχή, ήταν το αρχαίο δράμα, τα «μεγάλα αυτά κείμενα», η Επίδαυρος και τα άλλα αρχαία μας θέατρα. Αυτό το όνειρο το πραγματοποίησα, με πολύ κόπο, αφοσίωση, αφιέρωση το έζησα κι εύχομαι να συνεχίσω να το ζω. Γενικά όμως όνειρα δεν έχω. Όχι. Όνειρο μου είναι να είμαι στην σκηνή, αλλά να είμαι «αυτός καθεαυτός» ο Φαίδων Καστρής, όπως ήμουν πάντα, καλό παιδί -αλλόκοτο- ονειροπόλο και με πάθος, αφοσιωμένος στην τέχνη μου”!